کار کی بی کار کی بی کوه من دِ مِنـه
نوئنن ایلانـه کوه اولانـه کوه حالِمو چِنـه
ای دوسه بیـا بنشی تعریف کِنِم سیت
سوختمـه برشتمـه بلیز دیریت
ای دوسه وری وِ راس وره وِ راس بالات بئینم
رحم کو وِ سینِه سیـا پٌر آو و خینم
منِم و سرِ رهئا که تا بیـایی
نوئنـه دل که تا نکشیش هه نا پیـایی...
سیلت (نگاهت)
شاعر: دانلود متن اهنگ ای دوسه از بردیا ایرج رحمانپور
هه دَرمَنـه دِل بی کِش
(ای درمانده دل خاموش)
دِ ویر بُردمَه آسایش
(ز خاطر ام آسایش)
وا سِیلت برفِ دل وا رَت
(با نگاهت برف دل ذوب شد)
افتا وا جُو دلِ شَکَت
(و جانی افتاد بـه دل خسته)
وِ سیلت کِردِمـه عادت
(به نگاهت کرده ام عادت)
بیمـه دائولِ درون حونَت
(شده ام مترسک درون خونت)
وا سیلت آسمونم قِنج
(با نگاهت آسموونم زیبا)
زِمـینم ئو زِمونم قنج
(زمـینم و زمونم زیبا)
وا سیلت روزگارم خوش
(با نگاهت روزگارم خوش)
پائیزم ئو بهارم خوش
(پائیزم و بهارم خوش)
بی سیلت سال بی بارو
(بدون نگاهت سال بی بارون)
بی سیلت زنـه ِئی زِندو
(بی نگاهت زندگی زندون)
دِئٌو چَشـه مَسِتِه وِردار
(دو چشم مستت رو بردار)
بَوار وِ دشتِ بی گلزار
(و ببار بر دشت بی گلزار)
وا سیلت چَشمَه مـی گُشیَه
(از نگاهت چشمـه (ها) مـی جوشد)
دیوِ شـهرِ شِوء مـی کُشیـه
(دیو سیـاه شب کشته و(مـی خروشد))
وا سیلت سِوزم و سَر بَرز
(با نگاهت افراشته و سبزم)
بی سیلت چی هَریزِمَرز
(بی نگاهت چون علف هرزم)
بی سیلت دارِسو بیمار
(بی نگاهت جنگل بیمار)
زنـه ئی تَل و بی تیمار
(زندگی تلخ و بی تیمار)
دِئٌو چَشـه مَسِتِه وِردار
(دو چشم مستت را بردار)
بَوار وِ دشتِ بی گلزار
(و ببار بر دشت بی گلزار)
واسیلت شِعر تَر دارِم
(با نگاهت شعر تازه دارم)
هزار سودا دِ سر دارم
(هزار سودا بـه سر دارم)
وا سیلت دفترم وازه
(از نگاهت دفترم بازه)
پُره دِ بیتیـا تازَه
(مملو از بیت های تازه)
خوشی مِه زیر و ری نَکو
(خوشی ام را زیر و رو نکن)
نَفسِه شعرمِه نَئسُو
(نَفسِ شعرم را ز من مستان)
وِ سیلت کِردِمـه عادت
(به نگاهت کرده ام عادت)
وا سیلت برف دل وا رَت
(با نگاهت برف دل وا رفت)
شاعر:ایرج رحمانپور
آسمو بَه وار
(آسمون ببار)
آسمو بَه وار ،بَه وار وِ ایل دل تنگ
(آسمان ببار ببار بر ایل دل تنگ)
رخت نو عروسِن دِ نیلِ سیـا ، دانلود متن اهنگ ای دوسه از بردیا چی دِووار مـی کِنَن رنگ
(که لباس تازه عروس را همچون سیـاه چادرها مـی کنند رنگ)
چی کنیم ،چی نکنیم، اَفتِئو نِشینَه
(هر چه کنیم آفتاب بالاخره غروب مـیکند)
گُل دس براری درو بی، وه داس ؛ داس کینَه
(گل دوستی را درو مـی کننند با داس کینـه)
و جنگ نَکی تو، بیـایت ریم وِ حُونَه
(ان (ایل) جنگ نکنید و بیـایید بریم بـه خونـه)
تشـهِ باروت و وَشتِ گُولَه سوختِموونـه
(آتش باروت و گلوله بارون سوزاندمان)
آسمو بَه وار، بَه وار دِلیـان بَشوریم
(آسمان ببار ببار که تا دلهامان را بشوریم)
دُنیـانِه بَگردیمو دوس بـه جوریم
(دنیـا را بگردیم و دوست بجوریم)
وِرکِنـه گُل ،بَریزه باد بهاری
(گلها شکوفه کنند و بوزد باد بهاری)
بَکاریمو بَپاشیم تومِ بِراری
(بکاریم و بپاشیم بذر برادری)
نیلِ ( NIL) = ماده ای هست رنگی
وَشتِ (VASHT) = باران تند و شدید
توم (TOM)=بذر و تخم گیـاه
(آفتاب عشق)
شاعر: ایرج رحمانپور
بَه لِوئونُمو سیم بوحو بیتی دِ بیتیـا اوسنی
(مرثیـه ای برایم بخوان با بیتی از بیت های اُنوقت ها)
اوسه کـه واردِ یَک بییم کوه یـادِمو نوئی
(آن زمانـها کـه با هم بودیم و کوه های فراق یـادمان نبود)
دِ وه کـه حونومونِشـه مـیکرد وِ سیقه زلف یـار
(ازی بخوان کـه تمام هستی اش را مـی کرد فدای زلف یـار )
دِ وَه کـه وا سیل چَشی مِئی اسیرو بی قرار
(از آنی کـه با نگاه بـه چشمـی مـی شد اسیر و بی قرار)
دِ دیری دیر دِ زیِ زی هر چی بیو هر چی نِوئی
(از آن دوره قدیما از این زمانـه حال از هرچی کـه بود و نبود)
بَه لِوئونُمو سیم بوحو بیتی دِ بیتیـا اوسنی
(مرثیـه ای برایم بخوان با بیتی از بیت های اُنوقت ها)
اوسه کـه چش پنجره کور بعد پرده نِوئی
(آن زمانی کـه چشم پنجره کور بعد پرده نشین نبود)
اوسه کـه مـین جا حونَه یـا آهِه نوئی نرده نِوئی
(زمانی کـه در خونـه ها خبری از آهن و نرده نبود)
وا یِه اشاره قُلفِ شو سی دیینـه یَک وامِونی
(و با یک اشاره قلف درون خونـه هامون را به منظور دیدن همدیگه باز مـیکردیم)
دو گل کـه فرهاد مـینِشَن وِ سرد سخت سنگ
(از گل هائی بگو کـه فرهاد بر سرد وسخت سنگ حک مـی کرد)
دو سی پوش دل اشکسه لیلی که نیوما وِ تنگ
(از روزگاری کـه لیلی سیـاهپوش و دل شکسته همچنان استوار بود)
وختی دِ زیر پا سوآر کوهیـا بِلنگ و ناهُمار
(زمانی کـه کوه های بلند و ناهموار زیر سم سواران عاشق)
مِوئین وِخاک نرم نرم سی دیینـه دیدار یـار
(برای دیدن و دیدار یـار بـه خاکی نرم تبدیل مـی شدند)
بوحو د بیتیـا عاشقی ، همدا زِمو هُمزا زِمـی
(از بیت های عاشقی و ترانـه های همزاد زمـین و هم سال زمان بخوان)
تشی کـه دِ عالم زِنِس زنگئی کـه دِ آیِم زِرِس
(از آتشی بگو کـه به عالم افتاد و زنگ و کوسی کـه هنوز طنین انداز هست )
بوحو دِ چَشیـا مَسِه مَس دِ عاشقی دِ یـاد یـار
(از چشمانی بخوان کـه از دیـار عاشق همچنان مست مست است)
بِو دُو هِمَه بیت و مَتَل سی واتِمونِه روزگار
(از آن همـه شعر و قصه و افسانـه ماندنی روزگار بخوان)
سیم بِو دِوآره چل سِرو بِو دِ قِشَنگی ماه نُو
(دوباره چهل سرود برایم بخوان واز زیبائی ماه نو بگو)
طاقت دُونیـا کُچکَه ، سی دیئنـه اَفتِئَو عشق
(دنیـای کوچک طاقت دیدن آفتاب بیکران عشق را ندارد)
بَه موه دِ پردَه بیتِره ، عالَم بِئینن خِآوِ عشق
(همان بهتر کـه آشکار نشود و عالم و آدم ببیند خواب عشق)ريت بويت قدم بيا ميموني دارم كسه دلسوزي ميحام دلشـه درون آره
برويد بـه قدم خير بگوييد بيايد چون كه من مـهماني دلخور و غمگين دارم و به فردي دلسوز نياز دارم که تا وساطت كنـه و دل مـهمانم را آرام كند.
قدم خير: شير زن معروف لر كه بر عليه ظلم و بي عدالتي مبارزاتي سنگين داشته و پا بـه پاي مردان با سلحه برنو معروفش فرماندهي مبارزه را بر عهده مي گيرد و قوم ظالم و متجاوز را بـه سختي شكست مي دهد. دانلود متن اهنگ ای دوسه از بردیا استاد رحمان پور به خاطر تكريم و دلداري دوست مـهمانش از قدم خير خيالي دعوت مي كند بيايد که تا شايد حضور او باعث تسكين دل رنجيده يارش شود و او را نوازش دهد.
كومي روز يا كوم شو، كومي سال اوماي تو وا باد يا بارو يا خيال اوماي
تو كدام روز يا كدام شب و يا كدام سال آمدي؟ تو سوار بر باديا باران و يا فقط درون خيال آمدي؟
اوماي شي وه ني سامونـه درديام وا گريوه ايساي ده برزي بيتيام
تو آمدي و سامان دردهاي كهنـه ام را بـه هم ريختي (داغ هاي من را تازه كردي) و باعث شدي که تا گريه و ناله بر بلنداي اشعارم نمايان شود
دو ايوار ونيام انو وارونم كچكله نازاري بي وه ميمونم
در غروبي غمگين و اشك بار، دوست نازنيم مـهمانم شد
يا همسفري رته يادش يا برگي ده بوسون آورده واردش
دوست من يا رسم دوستي را فراموش كرده هست و يا اينكه حتما برگي از بوستان خوش بو را با خودش آورده است.
كچكله كچكله ره ون ديرم اكه منـه نواي دوس دلگيرم
دوست نازنينم، اي مسافر راه دورم، خوش آمدي،خسته نباشي اي دوست دلگير من
سیلی دِ گوشـه چَشت عالِمِ تَش مـی زِنَه شورِ شِر او چَشِت هِمَنِه چش مـی زِنَه
نگاهی از گوشـه چشمت دنیـا را آتش مـی زند. دانلود متن اهنگ ای دوسه از بردیا شور و شر چشم هاي تو همـه رو چشم بد مـی زند
کُو ار بیـا وانِهات روزِ نِهاتِ کُوهَ سَیلآوِ سَیلِت چِنو کُونِه دِ جا مـیکِنَه
کوه اگر مقابل تو قرار بگيرد، فرو مي ريزد و توان نگاه كردن تو را ندارد چنان کـه سیلاب نگاهت کوه رو از جا مـی کند
مَردِمِ چَشِت دَنَه دَس براری وِ یَک که زورِشو سروِسر داریـانِه مـی شِوِه نَه
مردمك چشمت با هم رفیق و متحد شده اند که تا با همـین قدرت همـه جا را زير و رو كنند که تا جاي كه حتي سرداران بزرگ عشق را تسليم خود كرده اند.
چَپِنِ مـی خِئوِنی راسِنِ مُحُوفتِنی وِر دار بَنیت بَنِ بِنی خونِ مـی شکِنَه
چشم چپ را مي خواباني (چشمك) و چشم راست را نيمـه باز نگه مي داري و این چشم برهم زدن هايت بند بند خانـه ها را ویران مـی کند
اگر دِ دورِ دلِت کِلَک بَردی بُوهَ کِل لِه چَشِت چی گلال بَردیـانِ مـی تیچِنـه
اگر دور دلم را دیواره ای از سنگ احاطه کنم باز هلهله چشمـهايت چو رودخانـه تمامـی سنگ ها را پراکنده مـی کند
سر خوشِ نیشِم و نوشِ مَتَلِ زخم و نِمَک سوزِ اوَل نازشَص دردِشـه وِر مـی چِنَه
سرخوش از نیش و در حال نوشیدن از داستان زخم و نمک هستم و اولین سوزشش درد را از بین مـی برد.
ايرج رحمان پور
باد پریشو خاطر (از آلبوم گل آتش)
باد پریشو خاطر
بیـا باد پریشو خاطرِ دلتنگ،
تو دلتنگ و مـه هم دلتنگ
ای باد پریشان خاطر و دلتنگ بیـا چون هم تو دلتنگ هستی و هم من
مـه اَنوه وارِ ایواریـا،
دِ لالسونِ شـهر سَنگ
من اندوهگین غروب ها درون سکوت این شـهر سنگی هستم
تو شَکَتِ گُذر دُو شَهر،
که ژاری دِش موحونـه بیت بد آهنگ
تو خسته ی گذر از آن شـهری هستی که فقر درون آن سرود بد آهنگی را مـی نوازد
هوار ای داد هی بیداد،
هَنی بو زلف سوخته، دِت مـیایـه باد
ای داد و ای بیداد، ای باد هنوز هم بوی گیسوان سوخته مـی دهی
هَنی هم دو دسِ روشن،
بلیزِ خینِ گرمـینِه، مـیکه فریـاد
هنوز هم از آن دو دست روشن کـه بلندای خونی گرم را فریـاد مـی زند
هَنی هم دُو گُلِ اَزگل،
دو چش انتظارِ تر
هنوز هم از گرمای اخگر آتش و از آن چشمـهای خیسِ انتظار
دُو داغ نَنگ،
و پِشنی مُلک ناآباد
دو داغ ننگ (فقر و خودسوزی) کـه بر پیشانی سرزمـین های نا آباد هست
هَنی هم لُرسو دلتنگ،
هنی هم دیلرو غَمبار
هنوز هم لرستان دلتنگ و دهلران غمگین و غمبار است
خَوَر بـه باد، نیـایـه مـیرِ نوروز،
که ناره طاقت دیدار
ای باد خبر بده که تا مـیرِ نوروزی نیـاید زیرا طاقت دیدن این وضعیت را ندارد
هوار ای داد هی بیداد،
هَنی بو زلفِ سُوخته،دِت مـیایـه باد
ای داد و ای بیداد، ای باد هنوز هم بوی گیسوان سوخته مـی دهی
(از آلبوم گل آتش رحمانپور)
شعر راز انار - از استاد رحمانپور
کُمـی چَشَه کـه بِینَت و وِ گوشِ دل نِیـارَتکُم دلَه طاقت بیـاره و وِخاطر نَسپارَتقِشنگی هر چی کـه داشته دِ چَشیـا تو جا نیـایَهرِنگینی تونِ مِینَه کمـی یـاش یـادِش مـیایـهتو چنو خُوئی کـه خُوئی پاشِه مـینیـه وِ جا پایـاتشِرآوِ کُئنـه چَنی سال مَسی هاس مـیکه دِ حرفیـات
تو چِنو پاکی کـه پاکی سر وِ درگات مـی سِپارَه
چَشمَه سی روشنائی آوِش دِ زِلالت مـی گُواره
لووَه خَنَت تائی تائی اَفتَو دِما بارونَه
نارِ گونات رازِ گنجِ گُم بیـه انارِسُونـه
تِئول اَنوت تَنگِ اخمَ وا کَمونیـا انتظارِش
مِگَر آرِشی بیـایَه واکِنـه گِرِه دِ کارِش
هاس (Has) : درخواست کمک گرفتن ازی
هاسی : چیزی کـه ماحصل کمک دیگران است
تائی تائی (TAYI TAYI): بازی قایم موشک (باشک) کودکانـه کـه پس از پنـهان شدن چندین بار دالی (تائی) مـی کنند
تئول (Towl) :پیشانی، گیجگاه – طبل
انو(Anu): غم و اندوه ، کاه گلی کـه به پشت بام مـی زنند ، اندود
[ایرج رحمانپور - متن و ترجمـه آهنگ لري از ايرج رحمان پور دانلود متن اهنگ ای دوسه از بردیا]
نویسنده و منبع | تاریخ انتشار: Sat, 15 Sep 2018 22:54:00 +0000